Lenna heeft er de spanning goed ingehouden, want volgens de meegedeelde berekeningen, zou zij pas op de 71ste dag van haar dracht, die gemiddeld 63 dagen duurt, bevallen zijn van haar eerste nestje. Waarschijnlijk heeft zij tijdens haar dekperiode pas enkele dagen later van Loengrin, de vader van dit nestje, "opgenomen" en niet vanaf de eerste dag. Hoewel een poes 2 baarmoederhoorns heeft, zodat bij een dracht met een oneven aantal kittens hetzij de linker-, dan wel de rechterzijde van de buik een dikkere bobbel vertoont dan de andere, zal het specifieke gewicht van ieder kitten, in combinatie met dat van het vruchtwater in het zakje, ertoe geleid hebben dat er geen merkbaar verschil te zien was bij Lenna. Net toen we ons begonnen af te vragen hoelang ze nu precies zwanger zou kunnen zijn en of ze niet over de bovengrens van 72 dagen dreigde te gaan, werd op maandag 2 augustus om 12u30 alles vanzelf in gang gezet. De dagen voordien grolde Lenna soms al zachtjes en dachten we dat deze weeën de voorbode waren van de nakende geboorte, maar die middag kwamen er voor het eerst ook zichtbare contracties aan te pas. Deze duurden welgeteld 20 minuten, want om tien vóór één werd het eerste vruchtzakje eruit geperst. En daar zat een wel heel bleek kitten in. Het was meteen duidelijk dat het om een Neva Masquerade ging en hiermee was bevestigd dat Lenna wel degelijk dit kleurpuntgen in zich droeg.
Lenna haalde met haar rasptong eerst het flinterdunne vliesje van het vruchtzakje open en begon het kitten schoon te likken. Wat eerlang leek te duren, nam in feite maar een 10-tal seconden in beslag, eer het kitten alle vruchtwater uit zijn piepkleine neusgaatjes en mondopening had verdreven, waarna het kon ademhalen en het meteen op een fluisterzacht gejammer zette. Kort erna, verlegde Lenna haar aandacht naar de knalrode, glinsterende moederkoek die aan het uiteinde van de navelstreng hing en schrokte deze ronde schijf, waarvan de oppervlaktestructuur op een stukje rauwe lever leek, in enkele beten naar binnen. Daarna wijdde ze zich aan het in enkele happen met haar laterale tanden doorbijten van de dunne, pezige navelstreng zelf, tamelijk kort tegen de buikwand aan.
Alles verliep van een leien dakje en zo vlot, dat amper een kwartiertje later het tweede kitten er al was. Dat gaf me net de gelegenheid om het eerste, nog natte, ratachtig aandoende witte wezentje te wegen. 104 g, lang niet slecht! Het tweede kitten vormde met zijn donkere bolletje een schril contrast met zijn voorgangertje. Voor mij de eerste keer dat ik een Sibeertje zag geboren worden. Zo nat als die was, leek het niet duidelijk of het om een blue dan wel black beertje ging, maar dat die tabby was, viel onmiddellijk op door de blekere oogranden, onderkin en buikje. Hetzelfde scenario van daarnet voltrok zich opnieuw.Nu ging het nog sneller, want 10 minuutjes later viel pardoes nog een klein glimmend, gitzwart zakje van tussen Lenna's achterpoten. Ze was net klaar met de vorige scene uit het draaiboek, of ze ging naadloos over tot de volgende. Terwijl het derde kitten, ook een donkere Siberentabby, zijn eerste levensadem inhaleerde, bleek het tweede 99 g zwaar.
Na dit derde exemplaar, leek Lenna het eventjes lastig te krijgen door ogenschijnlijk te gaan hyperventileren. Er was blijkbaar geen placenta mee naar buiten gekomen. Die zat nog binnenin gekneld en de doorgang werd versperd door het vierde, eveneens donkergestreept boeleke, dat gelukkig ook weer 10 minuten later, met vorige moederkoek en al, na het nodige gepers naar buiten floepte, want veel kon ik niet doen om te helpen, aangezien er niet aan het met het kitten verbonden navelstrengske getrokken mag worden.
Nummerke 3, eindelijk ontdaan van de figuurlijke "vlees"-blok-aan-zijn-buikske, werd maar liefst 116 g bevonden. Maateke nummer 4 woog 108 g, allemaal super dus. Na dit harde werk, werd Lenna een welverdiend moment van rust gegund. Gedurende 40 minuten kon ze de vier geborenen schoonlikken en werd in het daglicht zichtbaar dat 2 van de 3 Siberenjongens -tot hiertoe schenen het mij toch allemaal om katertjes te gaan- eerder antracietgrijs kleurden dan het andere, dat in vergelijking met zijn 2 broeremannen, gitzwart was.
Goed en wel een uur en een kwartiertje nadat de eerstgeboren jongen ter wereld kwam, liggen ze alle vijf bij kersverse mama Lenna melk te drinken alsof hun leven ervan afhangt. En natuurlijk is dat ook een beetje letterlijk zo, want het zal voor de komende dagen, naast slapen, hun voornaamste bezigheid blijven...
Om 20u komt de verwittigde dierenarts langs. Serge kan de geslachten bevestigen en verder alleen maar vaststellen hoe flink Lenna het gedaan heeft en hoe gezond de kittens wel zijn. Routinematig, wordt Lenna antibiotica en een dosis oxytocine ingespoten, een weeënopwekkend hormoon die achtergebleven slijmen uit de baarmoeder schoon moet maken en tevens de melkgift opwekt. Gelukkig kan ik de controlevraag bevestigend beamen dat alle placenta's mee zijn afgekomen. Het ziet er met andere woorden dus prima uit! Proficiat Lenna, dat heb je goed gedaan, voor een allereerste keer... Echt uit de kunst! Toch niet te vatten... hoe zo'n beesteke instinctief precies weet wat ze moet doen en laten...
