De nachten brengen zij samen met hun moeder door in dezelfde slaapkamer waar zij intussen al een maand verblijven. De overschakeling op voedsel voor volwassen katten, zowel droge voeding als blikvoeding is nu compleet. De maaltijden zijn ook herleid tot 3 per dag en dit schema zullen ze tot mogen aanhouden tot ze zo’n 20 weken oud zijn.
Op het weekend van de kittenborrel blijkt eens te meer hoe rustig dit hele stel is. Korte speeltijden worden afgewisseld met lange rustonderbrekingen. Ze bepamperen elkaar ook steeds vaker: onderlinge poetsbeurten worden door de broertjes en zusjes steevast op een wederdienst onthaald. Ze blijven meestal dicht in elkaars buurt als ze op de krabpaalconstructie slapen. Af en toe gaat er eentje op verkenning in de aanpalende woonkamer, want de geopende deur zorgt ervoor dat die voortdurend toegankelijk is. Schoorvoetend leren ze Jelena en haar nestje kennen, die bijlange nog niet zo actief zijn. Nahimana lijkt opgezet met zoveel nieuwe vriendjes en wil maar al te graag deelnemen aan hun spelletjes.
Elly lijkt in de wolken met haar Ceci, die ze een kalme, lieve meid vindt, zodat ze zeker goed zal passen in de groep die thuis op haar komst zit te wachten. Ceci krijgt in Vosselaar binnenkort immers het gezelschap van 3 andere katten en een koningspoedel, zodat ze nooit echt alleen zal zijn. Er wordt meteen een tweede afspraakje gemaakt, zodat Elly ze in de tussentijd nog eens kan komen bezoeken. Zaterdag 23 en zondag 24 oktober vindt een herhaling plaats van het kittenborrelweekend, zodat iedereen die geïnteresseerd is, een kijkje kan komen nemen.
Enkel het zwartgestreepte poesje en het blauwgestreepte katertje zijn nog beschikbaar. Tamara en Maarten zijn meteen verliefd op haar en mochten ze de ruimte hebben, zouden ze zeker voor haar kiezen, “maar misschien wachten ze beter eerst nog wat langer af tot ze verhuisd zijn of kunnen uitbreiden waar ze nu wonen”. Best wel jammer, want met hen zou ik deze lieve en prachtige meid niet van een gouden maar van een briljanten mandje verzekerd weten! Het voordeel zou voor hen ook zijn dat ze pas tegen die tijd halfwassen uitgegroeid zou zijn om de gewenning naar een grotere leefruimte vlot te laten verlopen… Maar uiteindelijk moeten de mensen zelf uitmaken waar ze zich het beste mee voelen en als dat nog een jaartje wachten inhoudt, dan loont het toch alvast de moeite voor de toekomstige gelukzak die dit te beurt zal vallen!
De tiende week...
De tiende week...
Hoe de veiligheidshekjes onderaan de trap ook geplaatst worden, de kittens vinden altijd wel een manier om er zich een weg langsheen te banen, Cisko op kop. Ze begeven zich met gemak halverwege het huis tot op de eerste verdieping en een enkele keer wagen ze zich ook al op de tweede etage. Ze maken er kennis met Kaewe, die overdag meestal haar tijd boven doorbrengt.
Met haar kunnen ze het wel vinden, maar met Jelena’s vier spruiten verloopt het bij aanvang iets moeizamer. Vooral het zwartgestreepte meisje laat haar misprijzen blijken. Ze heeft het er van de 5 kittens het moeilijkste mee als ze van haar moeder gescheiden is. Lenna’s verstandhouding met de andere katten blijft immers jammer genoeg ver beneden het vriespunt van de Fahrenheit schaal, dus haar vrij in huis laten rondlopen met de andere poezen is in de praktijk volstrekt ondoenbaar. Met Jelena, Nahimana en Kaewe gaat het zwartje beter om, waarschijnlijk omdat zij voor haar de rol van een moederfiguur inkleuren.
De doorloop naar de zitplaats is voor alle kittens door middel van een opstelling van veiligheidshekjes versperd. Zo leren ze op een geleidelijke manier het hele huis ontdekken, maar het is vooral bedoeld voor de kleintjes van Jelena, die nog hun zindelijkheidstraining vervolmaken. De C kittens verkiezen echter om spontaan zoveel mogelijk in de hall te vertoeven, zodat hun eten, dat in de keuken wordt opgediend, het lokmiddel wordt om ze finaal over de grenzen heen te trekken.
Zondag komt een jong koppeltje langs om het grijsgestreepte katertje te bekijken en het is meteen prijs! Ze laten hem voor zijn stamboom Cheiko dopen, de naam die hij al eens gekregen had. Sarah en Jan-Pieter houden beiden enorm van dieren en vinden er in hem een maatje bij. Over een drietal weken zal zijn wereld met muziek overspoeld worden, want zijn nieuwe blikopeners zijn operazangeres en pianist. Later zouden ze hem aan een harnasje uitstapjes in de tuin willen laten maken. Nevartis' Cheiko Grinov, wat bof je toch met twee zulke prachtvoogden!
Het is alsof er een onzichtbare afbakening bestaat tussen 2 territoria: die van de kittens in de hall en die van Jelena en haar kittens in de eetkamer, annex keuken. Het grijsgetreepte mannetje is als meest tolerante de eerste die de barrière doorbreekt om zowel Jelena als haar kittens te aanvaarden, op de voet gevolgd door zijn zusje Chenka.
De elfde week…
Donderdag komt een ander sympathiek stel langs, dat volledig voor het zwarte prutske gaan en zelfs al een naam voor haar uitgekozen hebben. De echtgenoot is echter allergisch en er moet dan ook eerst een praktische test uitgevoerd worden. Hoezeer Axana ook versteld staat van de aanhankelijkheid van het zwarte poesje, dat zich op haar rug liggend de aaikes met graagte laat welgevallen, toch treden na nog geen kwartier de eerste tekenen op van een positieve reactie bij Wim, die een aantal keren het kitten heeft geaaid en daarna in zijn ogen heeft gewreven. Het is na de euforie van het begin al snel een anticlimax als de feiten onomstotelijk aangeven dat ook dit ras voor zijn euvel helaas geen oplossing is. Maar de reactie brak enkel uit nadat hij met opzet in de slijmvliezen van zijn oog wreef… wat als hij dat zou vermijden?
’s Anderendaags wordt Ksusha afgehaald door een van haar nieuwe baasjes. Ze is uitermate zenuwachtig, deels te wijten aan het feit dat ze eindelijk nog eens uit de kattenren mag en elke seconde lijkt te willen benutten om kopjes te geven en gestreeld te worden. Aan het einde van het weekend verneem ik van Annelise hoe goed het met haar gaat in haar nieuwe thuis, dat ze stilaan begint te kalmeren en haar draai begint te vinden en dat geeft me rust. De dag erop lijkt er toch een kleine reactie te zijn opgetreden bij de allergische echtgenoot, die een rood oog en wat jeuk in de nek heeft gekregen, nadat Ksusha een halve dag naast hem heeft gelegen. Ze geven de hoop niet op, maar willen realistisch blijven en wachten af of de symptomen minderen naarmate Ksusha zelf ook rustiger wordt en de tolerantiegrens leefbaar blijft voor Tom.
Lenna’s zwartgestreepte dochter heeft met haar vertederende optreden werkelijk de harten van de laatste bezoekers gestolen en na uitvoerig overleg met alle partijen en na rijp beraad, is er besloten dat Coica, zoals zij door hen gedoopt wordt, overdag de mascotte mag worden van de winkel, annex bureel en magazijn, dat er extra opgelet gaat worden bij de handelingen volgend op het rechtstreekse contact met haar en indien het echt niet doenbaar zou blijken voor Wim, is er ook een plan ‘B’ voorzien, die er uit bestaat dat Coica ’s avonds mee mag naar boven, bij Axana’s zus die boven de winkel woont. Dit heuglijk nieuws is natuurlijk meer dan welkom, want dan weet ook Coica zich verzekerd van de nodige liefde en aandacht van een nieuwe thuis, want reken maar dat zij daar vertroeteld zal worden!
Op de tweede verdieping is er voor Lenna’s kleintjes een extra attractie bijgekomen, in de vorm van een tweepersoons pop-up tent. Met behulp van de ritselende kittentunnels wordt de toegang naar de ingang van de tent geleid, die vol ligt met zachte speeltjes. De kittens zijn er meteen zot van: ze rennen achter elkaar aan, maken de gekste sprongen en degene die binnen zitten, vinden het keileuk om achter de schaduwen aan te zitten van degenen die buiten rondrennen. Spijtig dat Korat de pret bederft als hij de eerste nacht erop, terwijl Bitjoeg bij mij mag, samen met de meiden gaat doorbrengen en de tent voor een luxueus toilet neemt. ’s Anderendaags dan maar met liefde en toewijding de boel opruimen en ontsmetten, zodat Cisko, Ceci, Coica, Cheiko en Chenka er opnieuw in kunnen spelen.
De twaalfde week…
Cisko volgt me bij momenten overal. Hij is erg op mij gericht en miauwt roepend naar me om de aandacht te trekken of gewoon om te weten waar ik ben . Hij is een zeer lief katertje, dat een groot puppy-gehalte heeft, volgzaam als hij is. Het blauw van zijn ogen is nogal speciaal en de tint houdt ergens het midden tussen medium blauw en turkoois blauw, in ieder geval toch geprononceerder dan die van zijn zus. Hij zet het maar al te graag op een spinnen en heeft altijd trek, zij het dat hij van de andere kittens, echte schrokoppen, verschilt door frequentere maar kleinere happen tot zich te nemen, hoewel hij ’s ochtends, net als de andere vier C’s, luidkeels een stampede lijkt in te zetten voor hun ontbijtmaaltijd. Eens hij voldaan is, wordt hij de rust zelve en niet zo’n druktemaker als broereman Cheiko.
Ceci heeft onderhand vrede genomen met de aanwezigheid van Jelena’s kittens uit het D nestje en port hen nu vaker aan om te spelen, al slapen zij, tussen de korte uitbarstingen van energie, nog veel vaker en langer dan de C kittens. Ceci’s ogen zijn bruingroen gaan kleuren, net als die van haar broer en in tegenstelling tot die van haar zus. Over het algemeen is zij van aard het meest bedaarde kitten en valt daardoor het minste op tussen de hoop. Ze komt prima overeen met de andere grote katten, tot Bitjoeg toe, in wiens kamer zij met hem en Korat kennis heeft gemaakt. Voor de grote kattenexemplaren in haar nieuwe thuis zal het wel los lopen, benieuwd of zij daar het andere kitten met evenveel gemak zal dulden, dat iets ouder is dan zijzelf. Ze lijkt dan weer zo sterk op Cheiko dat bezoekers ze soms samen naast elkaar moeten kunnen zien om ze uit elkaar te houden. Uiteraard is ze als poesje kleiner uitgevallen dan hem en net nog een tintje bleker van vacht. Elly komt haar een tweede maal bezoeken en ziet de geschiktheid van Cecislava om in haar groep katten (en bij de hond) te passen enkel maar herbevestigd.
Coica met de donkerolijfgroene ogen, is degene met het meeste pit, zoals men een kat omschrijft die maar al te goed lijkt te weten wat ze wil. Soms mist ze haar mama heel erg, soms wil ze niet echt bij haar zijn. Soms grolt ze nog zachtjes tegen een van Jelena’s kittens, soms beschouwt ze hen als een speelkameraadje, soms negeert zij ze straal. Hen kan ze tenminste de baas, wat met haar nestgenootjes niet altijd het geval is. Soms wil ze met rust gelaten worden, soms heeft ze zoveel behoefte om vertroeteld te worden. Als ze moe of al te hongerig wordt, kan ze danig wat decibels en hoogst melodieuze klanken voortbrengen, bepaald amuzant. Bij de grotere katten voelt ze zich het beste thuis. Kleinst van formaat heeft ze met vallen en opstaan haar eigen weg gevonden en heeft zich ontpopt tot een mademoiselleke die vooral zeer innemend en eigengereid is. Wat nu steeds duidelijker naar voren komt, is dat zij net als haar andere tabby zus en broer, vermoedelijk het blotched patroon van haar moeder overgeërfd heeft.
Als er toch eentje moet aangeduid worden, is Cheiko net nog de aanhankelijkste van beide jongens en heeft de gewoontes van zijn moeder overgenomen om zijn rechterpootje omhoog te heffen of zich op zijn beide achterpootjes op te richten als hij wil aangeven dat hij geaaid wil worden en met de basis van zijn staartje te trillen als uiting van zijn diepe tevredenheid. Hij is in alles geïnteresseerd wat ik doe en dus nooit ver uit mijn buurt te slaan. Hij is de stevigste van de bende en kent soms zijn grenzen niet als hij met een van zijn zussen stoeit, maar die laten hem dat dan wel op tijd en stond merken wat voor een deugnieteke ze hem vinden. Met een nageltje van zijn linker voorpootje blijft hij al eens ergens in haken, wat soms voor grappige momenten zorgt. Vaak zoekt hij tot in de zetel mijn gezelschap op en speelt dan soms met mijn mouw of hand, die hij voor een schijnprooi aanziet. Hij heeft de luidst spinnende motor van de 5. De L-vormige sofa is trouwens door alle deugnietjes unaniem tot favoriete racebaan verkozen…
Chenka heeft de beste appetijt van ze allen. Eten, eten en nog eens eten, dat is haar levensmotto! Het ene potje na het andere afstruinend, in het bistrootje van Jelena’s kittens rondneuzend, in de etensbakjes van de poezen boven knabbelend: als je ze mist, is ze altijd wel ergens in de buurt van enig natje of droogje te vinden. Met haar Bourgondische instelling weet ze perfect waar ze in huis nog iets te bikken kan vinden en heeft broertje Cisko alvast in gewicht voorbijgestoken. Gelukkig is ze actief genoeg om het er allemaal weer af te bewegen. Naast een vreetmachientje is ze ook een spintoestelleke waarvan het motortje vaak spontaan aanschiet, gelukkig als ze zich in haar vel voelt. Van de 3 meiden is zij dan wel de meest verdraagzame, maar haar broertjes moeten heus niet denken zomaar met haar te kunnen sollen, want ze heeft donders goed geleerd om haar mannetje te staan.
