Bijna alle kittens hebben hun geboortegewicht intussen verdubbeld! Moeder Lenna is een heel zorgzame mama, die enkel kortstondig van haar bengels wijkt voor een natje en een droogje. Er is in de korte tijd die zij maar heeft gekregen om zich aan de totaal nieuwe omgeving hier aan te passen, een dusdanige vertrouwensband gegroeid tussen ons, dat zij mij niet alleen tijdens de aanloop naar en het verloop van de worp zelf, zo dicht bij het hele gebeuren heeft betrokken en toegelaten, maar ook na de bevalling heeft aanvaard dat de kittens dagelijks één voor één worden opgetild en voor even van bij haar warme buik weggenomen om gewogen te worden, want je moet die evolutie in het begin toch nauwlettend opvolgen.
Elk kitten zet het dan meteen op een gepiep van jewelste en Lenna reageert dan steevast bezorgd. Als het terug bij haar in de tent gelegd wordt, verplaatst zij zich soms zodanig dat zij plomp op een ander kitten gaat liggen, een beetje onbehouwen dus, maar ze herstelt haar positie gelukkig ook meteen. Hoewel het geen kwaad kan dat er een kitten eens een dag niet in gewicht bijkomt, of zelfs één keer in gewicht kan afgenomen zijn, mag dit uiteraard geen verschillende dagen achter elkaar voorvallen. Ook bij dit nestje verloopt de gewichtstoename probleemloos. Lenna produceert voldoende melk en het grappige is dat haar kroostje ook vaak en nog liefst van al, aan de voorste tepels drinkt, terwijl de melkheuveltjes daar voor mij niet zo duidelijk geproportioneerd lijken. Des te beter!
Op de achtste dag worden er hier en daar al spleetoogjes op een kiertje gezet om doorheen te piepen. Deze ervaring moet voor de koters zelf, die doof en blind geboren werden, heel indringend zijn, want naast het steeds beter onderscheiden van licht en donker, zullen ze nu stelselmatig ook beginnen zien hoe hun leefwereld in de tent, bij aanvang vast nog wazig, er uit ziet.
Benieuwd of de toekomst mijn voorlopige conclusie zal bevestigen, dan wel of ik beter op theeprut overschakel voor mijn voorspellingen :-)
Veertien dagen later...
Alle oogjes zijn open gegaan en ook qua gewicht, gaan ze er alle 5 op vooruit, zoals blijkt uit het overzicht van de dagelijkse weging, die men kan bekijken op de pagina “Mag het ietske méér zijn”. Stilaan beginnen ze ook allemaal gestaag rond te kruipen om de tent te verkennen waarin ze geboren zijn. Vooral het ene blue tabby en het black tabby katertje, produceren zodanig veel decibels als ze opgetild worden, dat ik me afvraag of het volume ervan nog binnen de geldende wettelijke normen vallen… ;)
Mama Lenna komt al iets vaker uit haar tent en gaat zich weer aandoenlijk, met ingetrokken voorpootjes, op de achterste oprichten, waarmee ze te kennen geeft hoe graag ze gestreeld wordt. Van pure gelukzaligheid laat ze de basis van haar staart aan diens implant hevig sidderen. In het begin interpreteerde ik dat alsof ze een geurvlag markeerde door te sproeien, maar intussen ken ik ze al een pak beter en het is puur van plezier om mij te zien. Geweldig, die wederzijdse bewondering!
Daar waar het poepsimpel is om van de Sibeertjes quasi al van bij de geboorte te weten welk kleur en vachtpatroon ze hebben, is het des te moeilijker om dat bij de 2 Nevaatjes uit te maken! Het lijkt er steeds meer op dat ze seal zijn: het is net of ze met hun neusjes in de pot met chocopasta gezeten hebben. Maar of ze nu tabby zijn of niet, dat moet men uit andere kenmerken proberen af te leiden en dat blijkt helaas niet zo simpel als het klinkt.
Ten eerste, verschijnt er bij een tabby point na verloop van tijd een soort van wit “brilletje” rond beide oogleden. Ze zijn nu zo’n 14 dagen oud en tot hiertoe licht er nog geen witte streep op uit de vacht rond hun oogranden. Die witte band, rond een soort van zwarte kohlstreep op de binnenrand van de oogleden zelf, is heel typerend voor tabbies. De Siberenbroertjes zijn er voor de duidelijkheid ineens mee geboren. Één van de twee blue tabby katertjes had trouwens al een nieuwe thuis met een hele schare vriendjes om naar uit te kijken, maar wegens onvoorziene omstandigheden, bleek zijn reservatie slechts een kortstondige fata morgana.
Om verder te gaan, is er ook de kwestie van de voorkant van het neusje, het tussenschot, dat bij beide Neva’s al donkerbruin gekleurd is, bij het poesje nog dieper van tint dan bij het katertje. Er is na rondvraag echter geen eensgezindheid terug te vinden over het feit of dit topje bij tabbies rozig blijft (weliswaar vaak ook met een donkere neusrand) of eveneens volledig mee kan verkleuren. Tot hiertoe zijn die bij alle volwassen Neva’s hier en ook bij alle kittens die ik had (die trouwens allemaal tabbies waren) toch duidelijk vleeskleurig gebleven. Dit geeft mij dus niet het verhoopte uitsluitsel, want misschien kunnen tabbies tóch een neus hebben die niet zalmkleurig blijft, maar ook in z’n geheel mee verkleurt? Ook alle voetkussentjes zijn bij de 2 twijfelgevallen al rozig bruin. Op de rug lijkt de kleine meid al veel donkerder dan haar broertje, maar dat is slechts schijn: het hangt er gewoon van af vanuit welke invalshoek je op die vacht kijkt en natuurlijk speelt ook de lichtinval, -kleur en -intensiteit een rol… In ieder geval is ze nu geen “wit vrouwke” meer, al lijkt ze op een onbewaakt ogenblik met haar neuzeke wel in een coupe “dame blanche” gezeten te hebben…
Het grootste verschil tussen gestreepte en effen Neva’s, zou de binnenkant van hun oortjes zijn. Bij niet-gestreepte exemplaren, kleurt de gehele binnenkant van de oorschelp mee donker. In het begin gaat het echter gelijk op met hoe de randen aan de binnenkant verkleuren. Er is maw nog wat meer geduld nodig om er zeker van te zijn dat ze wel seal point zijn… Hopelijk is het snel zo klaar als pompwater, want de verschillende kandidaten voor het poesje, die elk specifieke wensen hebben voor haar vachtpatroon en waarvan er eentje zódanig begaan is dat ze zelfs haar naam al heeft uitgekozen, zowel de officiële voor de stamboom als de roepnaam voor thuis, zitten allen op wel heel hete kolen en met dat pompwater zouden die kolen dan weer afgekoeld kunnen worden ;) Voor de Neva jongen zijn de nieuwe blikopeners minder kieskeurig, het geeft hen niet of hij nu seal point dan wel seal tabby point is. Hij is, dankzij zijn verschillende bloedlijn, hoe dan ook méér dan welkom om deel uit te maken van hun toekomstig fokplan met Baialyn uit het vorige “B” nestje en zijn naam wordt: Nevartis’ Cisko Felkior Grinov.
Drie weken later…
De kittens groeien niet enkel snel, hun algemene ontwikkeling is op alle gebied mee uit de startblokken geschoten. Ze zijn stuk voor stuk gaan spinnen op een allerzachtst rikketik-toontje, zijn zichzelf beginnen schoonmaken, kruipen al tot aan de rand van hun tent en soms waagt er zich zelfs eentje tot buiten de inkom ervan. Lenna moet zelf ook veel naar binnen zien te werken om het verlies bij te kunnen blijven benen van wat de kittens bij haar wegdrinken. Haar klein mannen beginnen ook op elkaar in te spelen en dartelen daarbij onhandig rond, zich in al hun onbehendigheid grappig op hun rugjes tollend om dan met de pootjes in de lucht te liggen “crawlen”.
Het enige overblijvende koppel uit de wachtlijst voor wie het ook een Sibeertje mocht zijn, is teruggekeerd uit vakantie en laat weten intussen elders al een Neva poesje te hebben aangeschaft, maar in de toekomst nog wel een katertje te willen, alleen niet voor meteen. Daar de rest enkel naar een Neva Masquerade kitten uitkijkt, zijn de aanvraagmogelijkheden van alle voorgeselecteerde kandidaten uitgeput. Het is dus van nul af aan beginnen om voor de 3 nog beschikbare Sibeertjes tijdig een gouden mandje te vinden, maar dat loopt vast wel los.
De spanning van een mysterie is leuk, maar de ontknoping mag ook niet te lang op zich laten wachten ;) Van de Nevaatjes is intussen eindelijk geweten dat ze toch tabby point zijn. Hoezeer ik door hun donkere neusjes ook van het tegendeel overtuigd bleef, toch heeft een bijkomende manier van detectie de doorslag gegeven. Aan de onderkant van de staartjes blijft het gebied van bij de staartimplant tot aan het poepje bij tabby points bleker dan bij niet-tabby points. Bij Lenna’s twee Nevaakes, is dat gebied duidelijk wit gebleven. Zouden de 2 donkergekleurde neusjes een uitzondering op de regel zijn, een zeldzaamheid?
Het Neva poesje is in de loop van de 3 weken, net als haar broertje, duidelijk ‘tabby’ gebleken, waardoor dus nog altijd niet geweten is of hun moeder het ‘non-agouti’ gen draagt, wat verantwoordelijk is voor een effen (masker)patroon. De Franse dame die zo tuk is op een seal point poesje, moet daarom noodgedwongen een volgende gelegenheid afwachten. Het is de bedoeling om de 2 overblijvende kandidaten nu één voor één te polsen en Brooke uit Michigan, USA, de eerste in de wachtrij, bevestigt meteen dat zij het poesje heel graag nemen wil, nu ze seal tabby point blijkt te zijn. Zelf omschrijft ze het patroon als ‘lynx’ in plaats van ‘tabby’, wat wel vaker het geval is in Amerika en de hele zaak voor een leek onnodig nog ingewikkelder maakt, want beide omschrijvingen betekenen hetzelfde, nl. een ‘gestreepte vacht’, of het nu om kleurpunt katten gaat of niet. Voor wie nog mee is, zijn onze 3 overblijvende Sibeertjes in haar ogen dus blue en black lynx, ofte ‘tabby’.
Alleen hangt alles er nu van af of het praktisch allemaal realiseerbaar zal zijn, want Michigan ligt natuurlijk niet bij de deur! Er zal een financieel adviseur aan te pas komen om uit te rekenen of deze aanschaf, met alle bijkomende kosten om het poesje naar ginds te transporteren, binnen het budget past, maar dat zou normaal gezien geen probleem mogen zijn. Het grote euvel is het feit dat Brooke haar wil komen ophalen tijdens haar overkomst naar Ierland, waar ze eind oktober aanwezig wenst te zijn op de trouwpartij van een goede vriendin. Voor de leeftijd van het kitten is dat geen probleem, ze zou dan immers al 3 maanden oud zijn.
Maar nu is Ierland, in termen van reisinfrastructuur, één van de meest huisdier-onvriendelijke landen uit Europa. De laatste mens die aan de gevolgen van hondsdolheid overleed, was in 1924 in Frankrijk. Te oordelen naar de al te strenge Ierse invoerbepalingen van huisdieren, zou men denken dat het ook vandaag nog dagelijkse kost was! Niet alleen is de inenting tegen rabiës simpelweg een verplichting, maar het diertje mag daarenboven pas 6 maanden overkomen nà de toediening van dit vaccin. Aangezien dit een tamelijk zware inenting betreft, mag die enkel vanaf de leeftijd van 3 maanden gegeven worden, waardoor het poesje op z’n minst 9 maanden oud moet zijn, eer ze vanuit België via Ierland naar de Verenigde Staten zou mogen doorreizen. Dat komt natuurlijk helemaal niet uit met de planning van het huwelijk.
Twee opties worden momenteel nog bestudeerd: ofwel wordt de terugreis van Ierland via Zaventem omgeleid, zodat Brooke het poesje zelf in België kan komen ophalen, ofwel reizen Brooke vanuit de VS of ik vanuit België op een later tijdstip apart heen en terug om haar over de grote plas te brengen, want mijn voorwaarde is nu eenmaal dat het kitten in het gezelschap van een begeleidingspersoon binnen in de cabine mee reist, net zoals met Aleshka naar Zweden het geval was. De vraag is nu of deze extra kosten er evenwel nog bovenop kunnen. Aan de hand van het antwoord op die vraag, zal pas duidelijker worden naar wie Lenna’s kleine meid over 3 maanden verhuist en dat dankzij de uiteindelijke patroonbepaling van haar vacht, waar de verschillende gegadigden op zaten te wachten.
Wordt ongetwijfeld vervolgd :)
Vier weken later...
Lenna’s vijfling slijten hun laatste dagen op hun geboorteplek. Elke dag vertonen ze meer lef om uit hun tent te komen en de rest van de badkamer te verkennen. De Nevajongen op kop, op de voet gevolgd door zijn zusje en hun zwartgestreept broertje, terwijl de blauwe Sibeertjes “de kat uit de tent” kijken en pas naar het einde van de week toe hun voorbeeld durven volgen, na aarzelend aan de rand tentingang hun exploten volgend. Cisko volgt zijn moeder als een schaduw en is zo kwiek in zijn verplaatsingen, dat je goed moet opletten hoe je zelf rondstapt. Voor hen ben ik waarschijnlijk de Duiker met zijn hand die hen elke ochtend oppakt om gewogen te worden en is Denise de Kleine Reuzin, ook al hebben we niet bepaald de sofisticatie van het Royal de Luxe gezelschap:)